Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούστηκε ένα καθαρό, αυθόρμητο «ευχαριστώ» μέσα σε μια σχολική αίθουσα; Πότε το βλέμμα ενός μαθητή συνάντησε εκείνο του δασκάλου του με σεβασμό και όχι με αδιαφορία ή ειρωνεία;
Όλο και συχνότερα, οι δάσκαλοι περιγράφουν σκηνές που κάποτε θα θεωρούνταν αδιανόητες: μαθητές που διακόπτουν επιδεικτικά το μάθημα, που απαντούν με θράσος, που σηκώνουν τους ώμους αδιάφορα μπροστά σε μια παρατήρηση. Παιδιά που μιλούν στους εκπαιδευτικούς τους σαν να βρίσκονται σε διαδικτυακό σχόλιο — σύντομα, κοφτά, χωρίς φίλτρο. Είναι αυτή απλώς «αυτοπεποίθηση» ή μήπως μια βαθύτερη έλλειψη σεβασμού;